„Vestige“ is a story about a landscape – the one of a man and of nature. It is an attempt to symbolically translate human emotions into the landscape. It is an attempt to find out what does connect an external with an internal: patterns, tensions, contradictions, etc. Visually presented metaphors of a man and his condition bring him back to where he comes from – to the nature. “Vestige” is a personal story about instability and relentless sense of loss and demotion. I believe that debris is sometimes the only thing that remains.

„Vestige” to opowieść o krajobrazie wewnętrznym – człowieka i natury. To próba symbolicznego przełożenia emocji na język krajobrazu. Poszukiwanie zbioru wspólnego na skrzyżowaniu tego, co wewnętrzne z tym, co zewnętrzne: zależności, napięć, sprzeczności.
Wizualne metafory noszą w sobie potencjał zbliżenia człowieka do miejsca, z którego pochodzi, a na którego bliskość zbyt często pozostaje ślepy. Jest to jednocześnie osobista opowieść o nietrwałości i nieustającym poczuciu swoistej zadry; o tym, że niekiedy kolekcjonowanie pozostałości jest jedynym, co pozostaje.